Jałowce, pochodzące z najróżniejszych stron świata, rosnące zarówno w górach obszarów tropikalnych, jak i na terenach zupełnie zimnych, zawsze jednak na półkuli północnej, liczą sobie ok. 60 gatunków, należąc do jednych z liczebniejszych rodzajów. Są szalenie zróżnicowane, spotyka się wśród nich formy zupełnie płożące, krzaczaste lub wysokie drzewa, dorastające na swych naturalnych stanowiskach do 30 m wysokości. Wszystkie są roślinami światłolubnymi, nie znoszącymi zacienienia, w większości odpornymi na mrozy, wyjątkowo dobrze znoszącymi suszę. Niewybredne w stosunku do gleby, choć na żyźniejszych i dostatecznie wilgotnych rosną lepiej i są zdrowsze.
Jałowce rozwijają dwojakiego rodzaju ulistnienie: sztywne kłujące igły oraz drobne, przylegające do pędów łuski. Igły od dolnej strony są zazwyczaj zielone i błyszczące, od górnej z jednym lub dwoma białymi paskami. U niektórych gatunków występują tylko igły, inne posiadają zarówno igły, jak i łuski.
Jałowce należą do roślin dwu- lub jednopiennych. Okazy żeńskie zawiązują kuliste lub eliptyczne, mięsiste owoce, nazywane szyszkojagodami. Początkowo są zielone i takie też wykorzystuje się do wyrobu ginu, któremu nadają charakterystyczny zapach, po dojrzeniu niebieskie lub granatowe, stanowią przysmak wielu ptaków.
 - Juniperus chinensis (Jałowiec chiński)
- Juniperus communis (Jałowiec pospolity)
- Juniperus horizontalis (Jałowiec płożący)
- Juniperus media (Jałowiec pośredni)
- Juniperus procumbens (Jałowiec rozesłany)
- Juniperus sabina (Jałowiec sabiński)
- Juniperus scopulorum (Jałowiec skalny)
- Juniperus squamata (Jałowiec łuskowaty)
- Juniperus virginiana (Jałowiec virginijski)
|
