Do 1941 roku, kiedy to odkryto ją rosnącą w Chinach, uważana była za wymarłą. Do tego czasu znana była tylko ze skamielin i szczątków kopalnych. Kilka lat później wprowadzona została do ogrodów. Reprezentuje ją tylko jeden gatunek, który w stanie dzikim występuje rzadko, w ogrodach zaś niezwykle często. Jest to szybko rosnące drzewo, zrzucające igły na zimę, osiągające 35 m wysokości. Korony mają wyraźny, strzelisty przewodnik i przybierają wąski, stożkowaty pokrój. Jest rośliną światłolubną, odporną na zanieczyszczenie powietrza oraz na mrozy. Rozpoczyna wegetację wczesną wiosną i wielokrotnie młodsze okazy uszkadzane są przez spóźnione wiosenne przymrozki. Mrozoodporność nabywa z wiekiem. Lubi gleby głębokie, przepuszczalne, świeże do wilgotnych, żyzne. Nie lubi podłoży suchych i jałowych. Igły na długopędach ustawione skrętolegle, na krótkopędach, które odpadają na zimę razem z nimi - grzebieniasto. Są płaskie, miękkie, delikatne, długości do 3-4 cm, jasnozielone, jesienią przebarwiające się na żółto i czerwonobrązowo. Szyszki na długich szypułkach, jajowate do kulistych, , wielkości 1,5-2,5 cm; przed dojrzeniem zielone i stojące, po dojrzeniu brązowe i zwisające.

Odmiany ogrodowe: Metasequoia glyptostroboides 'Gold Rush' - budową i siłą wzrostu bardzo podobna do formy dzikiej. Wyróżnia się złocistożółtym wybarwieniem igieł przez cały sezon. W światowym handlu od niedawna, w Polsce praktycznie nie do kupienia.

powrót